รถเสียกลางทาง ต้องจำใจพึ่งพารถสามล้อรับจ้างซอมซ่อ ก่อนต้องช็อกตาค้างเมื่อคำแนะนำของคนขับผู้ต่ำต้อย กลับกลายเป็นกุญแจสำคัญที่ช่วยกอบกู้อาณาจักรธุรกิจแสนล้านให้รอดพ้นจากความพินาศ!
ท่ามกลางป่าคอนกรีตของมหานครที่เต็มไปด้วยการแข่งขันอันดุเดือด ‘กวินทร์’ ซีอีโอหนุ่มวัยสามสิบห้าปี ผู้กุมบังเหียนอาณาจักร ‘กวินทร์ คอร์ปอเรชั่น’ บริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์และเทคโนโลยีระดับแสนล้าน กำลังนั่งหน้าเครียดอยู่เบาะหลังของรถยนต์หรูโรลส์-รอยซ์ (Rolls-Royce) สีดำขลับ กวินทร์ขึ้นชื่อว่าเป็นนักธุรกิจที่เก่งกาจ เด็ดขาด แต่ในขณะเดียวกันก็เย่อหยิ่ง ทะนงตัว และมักจะมองข้ามคุณค่าของคนรากหญ้า สำหรับเขาแล้ว โลกนี้ขับเคลื่อนด้วยตัวเลข ผลกำไร และอำนาจเท่านั้น
แต่เช้าวันนี้ อำนาจและเงินทองที่มีกลับไม่สามารถช่วยอะไรเขาได้เลย เมื่อรถยนต์คันหรูของเขาต้องมาติดแหง็กอยู่กลางสี่แยกไฟแดงที่การจราจรเป็นอัมพาตอย่างหนัก ฝนที่ตกลงมาอย่างหนักเมื่อคืนทำให้มีน้ำท่วมขังและอุบัติเหตุหลายจุด เข็มนาฬิกาบนข้อมือเรือนละสิบล้านของกวินทร์ชี้ไปที่เวลา 08:30 น. ในขณะที่เขาบรรษัทมีวาระการประชุมบอร์ดบริหารที่สำคัญที่สุดในชีวิตรออยู่ในเวลา 09:00 น. ตรง
การประชุมวันนี้คือความเป็นความตายของบริษัท! กวินทร์ คอร์ปอเรชั่น กำลังเผชิญกับวิกฤตสภาพคล่องทางการเงินอย่างหนักอันเนื่องมาจากการลงทุนผิดพลาดในต่างประเทศ ทางรอดเดียวที่เขาคิดได้คือการเซ็นสัญญาร่วมทุนกับ ‘ดราก้อน กรุ๊ป’ กลุ่มทุนต่างชาติที่ยื่นข้อเสนอขอซื้อหุ้น 51% ซึ่งนั่นหมายถึงการยอมสูญเสียอำนาจการบริหาร และเงื่อนไขที่โหดร้ายที่สุดคือ กวินทร์ต้องยอมเซ็นปลดพนักงานระดับล่างกว่า 5,000 ชีวิตออกทันทีเพื่อลดต้นทุน แม้กวินทร์จะรู้สึกผิดอยู่ลึกๆ แต่ความหยิ่งผยองและหน้าตาทางสังคมทำให้เขาเลือกที่จะรักษารูปแบบบริษัทไว้ แม้จะต้องเหยียบย่ำชีวิตของลูกน้องก็ตาม
“ทำไมรถมันไม่ขยับเลยวะ! นายขับประสาอะไรเนี่ย!” กวินทร์ตะคอกใส่คนขับรถด้วยความเกรี้ยวกราด
“ข… ขอโทษครับเจ้านาย ข้างหน้ามีรถบรรทุกพลิกคว่ำ ปิดถนนทุกเลนเลยครับ เราขยับไม่ได้เลยจริงๆ” คนขับรถละล่ำละลักตอบ
กวินทร์ทุบเบาะหนังแท้อย่างแรง เขาจะพลาดการประชุมนี้ไม่ได้เด็ดขาด ถ้าเขาไปไม่ทัน ดราก้อน กรุ๊ป จะยกเลิกข้อเสนอ และบริษัทของเขาจะถูกฟ้องล้มละลายทันที ชายหนุ่มตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่เคยทำมาก่อน เขาคว้ากระเป๋าเอกสารหนังจระเข้ เปิดประตูรถโรลส์-รอยซ์ แล้ววิ่งฝ่าดงควันไอเสียออกไปบนถนนที่แออัดทันที
เขาวิ่งกระหืดกระหอบมาจนถึงปากซอยที่พอจะมีการจราจรขยับได้บ้าง แต่ไม่มีรถแท็กซี่หรือมอเตอร์ไซค์รับจ้างคันไหนว่างเลย ท่ามกลางความสิ้นหวัง สายตาของกวินทร์ก็เหลือบไปเห็น ‘รถสามล้อเครื่อง’ (รถตุ๊กตุ๊ก) เก่าๆ คันหนึ่งสนิมเขรอะ จอดหลบมุมอยู่ใต้ต้นไม้ คนขับเป็นชายชราวัยหกสิบกว่าปี สวมเสื้อเชิ้ตลายสก๊อตสีซีดและหมวกแก๊ปเก่าๆ กำลังนั่งเช็ดกระจกมองข้างอยู่อย่างใจเย็น
ด้วยความไร้ทางเลือก กวินทร์พุ่งตัวเข้าไปนั่งบนเบาะหลังที่ขาดจนเห็นฟองน้ำของรถสามล้อคันนั้นทันที พร้อมกับล้วงกระเป๋าสตางค์ ดึงแบงก์พันออกมาปึกหนึ่งแล้วโยนใส่หน้าคนขับ
“ลุง! ไปตึกกวินทร์ทาวเวอร์ที่สาทรด่วนที่สุด! ฉันมีเวลาแค่ยี่สิบนาที ถ้าลุงไปส่งฉันทัน ฉันจะให้เงินลุงหมื่นนึงเลย เอ้า! ขับสิ มัวมองอะไรอยู่!” ซีอีโอหนุ่มออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงดูถูกและเร่งเร้า
‘ลุงชัย’ คนขับรถสามล้อชรามองแบงก์พันที่หล่นอยู่บนตักด้วยแววตานิ่งสงบ แกไม่ได้แสดงความดีใจหรือโกรธเคือง แกเพียงแต่เก็บแบงก์พวกนั้นยื่นคืนให้กวินทร์ “เก็บเงินของหนุ่มไปเถอะ ลุงคิดค่าโดยสารตามมิเตอร์ความจริง… จับแน่นๆ ล่ะ ลุงรู้ทางลัด”
สิ้นเสียงลุงชัย เครื่องยนต์สามล้อที่ดูเหมือนจะพังแหล่มิพังแหล่ก็ครางกระหึ่มขึ้น ลุงชัยหักพวงมาลัยลัดเลาะเข้าไปในซอยแคบๆ ที่กวินทร์ไม่เคยรู้จักมาก่อน รถกระโดดไปตามหลุมบ่อจนสูทอาร์มานี่ (Armani) ของกวินทร์เปื้อนฝุ่น แต่เขาไม่มีเวลาสนใจ กวินทร์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาคุยสายกับผู้ช่วยด้วยอารมณ์ที่เดือดพล่าน
“เตรียมเอกสารสัญญาให้พร้อม! ใช่! ฉันจะเซ็นยอมรับเงื่อนไขของดราก้อน กรุ๊ป! พนักงานห้าพันคนนั่นก็ช่างหัวมันสิ! จ่ายค่าชดเชยตามกฎหมายแล้วไล่ออกไปให้หมด! ฉันต้องรักษาบริษัทนี้ไว้ มันคือชื่อเสียงของฉัน! ถ้าฉันล้มละลาย ฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน! ใครจะเดือดร้อนก็ช่าง ฉันต้องรอด!” กวินทร์ตะโกนใส่โทรศัพท์เสียงดังลั่นจนทะลุเสียงเครื่องยนต์รถสามล้อ
หลังจากวางสาย กวินทร์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ เอามือกุมขมับด้วยความเครียดจัด
ในตอนนั้นเอง รถสามล้อก็จอดติดไฟแดงอยู่ที่ทางแยกเล็กๆ ลุงชัยที่นั่งเงียบมาตลอดทาง ก็เอี้ยวตัวหันมามองมหาเศรษฐีหนุ่มด้วยสายตาที่ลึกล้ำเกินกว่าจะเป็นแค่สายตาของคนขับรถรับจ้าง
“พ่อหนุ่ม… ลุงขอโทษที่แอบฟังนะ แต่ดูเหมือนพ่อหนุ่มกำลังจะตัด ‘ราก’ ของต้นไม้ เพื่อรักษา ‘ใบ’ ที่กำลังจะเหี่ยวเฉาอยู่นะ” ลุงชัยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่าแต่อบอุ่น
กวินทร์ขมวดคิ้ว ตวัดสายตามองคนขับสามล้อด้วยความหงุดหงิด “ลุงเป็นแค่คนขับสามล้อ จะไปรู้อะไรเรื่องธุรกิจระดับแสนล้าน! ลุงรู้ไหมว่าถ้าฉันไม่เซ็นสัญญานี้ ฉันจะหมดตัว! ฉันจะกลายเป็นคนล้มละลาย! ลุงขับรถไปเงียบๆ เถอะน่า!”
ลุงชัยไม่ได้โกรธ แกยิ้มบางๆ แล้วชี้มือไปที่ตึกระฟ้าที่กำลังก่อสร้างค้างอยู่ไม่ไกลนัก “เห็นตึกร้างนั่นไหมพ่อหนุ่ม… เมื่อยี่สิบปีก่อน ลุงก็เคยนั่งอยู่ในรถเบนซ์คันยาว ใส่สูทราคาแพงเหมือนพ่อหนุ่มนี่แหละ ลุงเคยเป็นเจ้าของบริษัทรับเหมาก่อสร้างที่ใหญ่ที่สุดในย่านนี้…”
คำพูดนั้นทำให้กวินทร์ชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก เขาจ้องมองแผ่นหลังที่งุ้มงอของลุงชัยอย่างไม่เชื่อสายตา
ลุงชัยเล่าต่อด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ตอนนั้นบริษัทลุงขาดทุนหนัก ลุงมีทางเลือกสองทาง… ทางแรกคือยอมลดขนาดบริษัท ยอมหน้าแตก ขายรถหรู ขายบ้านทิ้ง แล้วเอาเงินมาพยุงลูกน้องและค่อยๆ สร้างขึ้นมาใหม่… กับทางที่สอง คือจับมือกับนายทุนหน้าเลือดที่เสนอเงินก้อนโตให้ แต่มีข้อแม้ว่าลุงต้องลดสเปกวัสดุก่อสร้างและลอยแพคนงานเก่าแก่ทิ้งให้หมด…”
ไฟเขียวสว่างขึ้น ลุงชัยบิดคันเร่งรถสามล้อให้พุ่งทะยานต่อไป พร้อมกับเล่าบทสรุปของชีวิต “ด้วยความหยิ่งยโสและกลัวเสียหน้า ลุงเลือกทางที่สอง ลุงไล่คนงานที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาออกทั้งหมด แล้วรับเงินทุนก้อนนั้นมา… แต่รู้ไหมเกิดอะไรขึ้น? นายทุนพวกนั้นไม่ได้หวังดี มันแอบแก้สัญญา ฮุบกิจการของลุงไปทั้งหมด ตึกที่สร้างด้วยวัสดุห่วยๆ ก็พังถล่มลงมา ลุงโดนฟ้องร้องจนล้มละลาย ติดคุก สูญเสียครอบครัว… ส่วนลูกน้องที่ลุงเคยไล่ออก พวกเขาคือคนที่เอาข้าวแดงแกงร้อนมาเยี่ยมลุงในคุก…”
กวินทร์นั่งตัวแข็งทื่อ คำพูดของลุงชัยเปรียบเสมือนค้อนปอนด์หนักนับร้อยตันที่ทุบลงกลางแสกหน้าของเขาอย่างจัง!
“พ่อหนุ่ม…” ลุงชัยจอดรถสามล้อที่หน้าตึก ‘กวินทร์ทาวเวอร์’ อันหรูหราอลังการพอดี แกหันมาสบตากับซีอีโอหนุ่มที่กำลังหน้าซีดเผือด “ตึกที่สวยงาม ไม่ได้ตั้งอยู่ได้เพราะป้ายชื่อที่ติดอยู่บนยอดตึก แต่มันตั้งอยู่ได้เพราะ ‘รากฐานและอิฐทุกก้อน’ ที่อยู่ข้างล่างต่างหาก… พนักงานห้าพันคนที่พ่อหนุ่มกำลังจะตัดทิ้ง พวกเขาคืออิฐที่คอยค้ำจุนบริษัทนี้มาตลอด ถ้ายอมขายนิ้วมือตัวเองทิ้งเพื่อรักษาแหวนเพชรเอาไว้… สักวันหนึ่ง แหวนวงนั้นก็จะไม่มีนิ้วให้สวมอีกต่อไป อย่าให้ความหยิ่งผยองมาบังตา จนต้องมานั่งขับสามล้อตอนแก่เหมือนลุงเลยนะลูกเอ๊ย”
คำสอนที่เรียบง่ายแต่แทงทะลุถึงขั้ววิญญาณ ทำเอากวินทร์พูดไม่ออก ขอบตาของชายหนุ่มร้อนผ่าว เขาเพิ่งตระหนักได้ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา เขากำลังจะทำผิดพลาดครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต เขากำลังจะขายวิญญาณและครอบครัวของเขา (พนักงาน) ให้กับซาตาน เพียงเพื่อรักษาหน้ากากความสำเร็จของตัวเองเอาไว้!
กวินทร์มองดูนาฬิกา ตอนนี้เวลา 08:55 น. เขาเหลือเวลาอีกห้านาที!
มหาเศรษฐีหนุ่มล้วงกระเป๋าหยิบเงินสดทั้งหมดที่มีอยู่เกือบห้าหมื่นบาท ยัดใส่มือลุงชัยจนหมด “ลุงครับ… ขอบคุณครับ! ขอบคุณที่ดึงสติผม ลุงรอผมที่นี่ก่อนนะ ห้ามไปไหนเด็ดขาด!”
พูดจบ กวินทร์ก็พุ่งตัวลงจากรถสามล้อ วิ่งสปรินต์เข้าไปในตึกระฟ้าของตนเองด้วยหัวใจที่เต้นแรงที่สุดในชีวิต เขาวิ่งขึ้นบันไดเลื่อน สวนทางกับพนักงานที่มองซีอีโอของพวกเขาในสภาพสูทเปื้อนฝุ่นและเหงื่อท่วมตัวด้วยความตกตะลึง
เมื่อกวินทร์ผลักประตูห้องประชุมบอร์ดบริหารเข้าไป… ภายในห้องเต็มไปด้วยกรรมการบริหารและตัวแทนจาก ดราก้อน กรุ๊ป ที่กำลังนั่งยิ้มกริ่ม รอให้เขาจรดปากกาเซ็นสัญญามรณะ
“มาตรงเวลาพอดีเลยนะครับคุณกวินทร์” ตัวแทนนักลงทุนต่างชาติเอ่ยพร้อมกับเลื่อนแฟ้มสัญญาไปตรงหน้า “เซ็นซะสิครับ แล้วเงินหมื่นล้านจะโอนเข้าบัญชีบริษัทคุณทันที ส่วนเรื่องปลดพนักงานห้าพันคน เราเตรียมจดหมายเลิกจ้างไว้ให้คุณเซ็นพร้อมกันแล้ว”
กวินทร์เดินเข้าไปที่หัวโต๊ะ เขาก้มมองแฟ้มสัญญาที่มีมูลค่ามหาศาล สลับกับมองใบหน้าของผู้บริหารรอบห้อง… ภาพแผ่นหลังที่งุ้มงอของลุงชัยและคำพูดที่ว่า ‘ถ้ายอมขายนิ้วมือตัวเองทิ้งเพื่อรักษาแหวนเพชร… สักวันจะไม่มีนิ้วให้สวม’ ดังก้องขึ้นในหัว
ท่ามกลางความลุ้นระทึกของทุกคน กวินทร์หยิบแฟ้มสัญญานั้นขึ้นมา… และ ‘ฉีกมันทิ้ง’ ขาดเป็นสองท่อนต่อหน้าต่อตาทุกคนในห้อง!
“ค… คุณกวินทร์! คุณทำบ้าอะไรลงไป!” ตัวแทนดราก้อน กรุ๊ป เบิกตากว้าง ตะโกนลั่นห้อง
“ผมกำลังปกป้องบ้านของผมไงล่ะ!” กวินทร์ประกาศเสียงกร้าว แววตาของเขาเด็ดเดี่ยวและทรงพลังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “ผมจะไม่ยอมขายหุ้น 51% ให้พวกคุณ และผมจะไม่มีวันไล่พนักงานแม้แต่คนเดียวออก! พวกเขาไม่ใช่ภาระ แต่พวกเขาคือรากฐานของกวินทร์ คอร์ปอเรชั่น! เชิญพวกคุณเก็บเงินก้อนนั้นกลับประเทศไปได้เลย ข้อเสนอนี้เป็นอันยกเลิก!”
บอร์ดบริหารทุกคนหน้าซีดเผือด “แต่ถ้าเราไม่รับเงินก้อนนี้ เราจะล้มละลายนะกวินทร์! แกบ้าไปแล้วเหรอ!” ประธานบอร์ดอาวุโสแย้ง
กวินทร์หันไปเผชิญหน้ากับทุกคนด้วยความมั่นใจ “เราจะไม่ล้มละลาย! ผมจะขายคฤหาสน์ส่วนตัว ขายรถซูเปอร์คาร์ทั้งหมด และลดเงินเดือนตัวเองลงเหลือศูนย์บาทจนกว่าบริษัทจะฟื้น! เราจะปรับโครงสร้างหนี้และลดสวัสดิการผู้บริหารระดับสูงทั้งหมดลง 50%… เราจะกัดฟันสู้ไปด้วยกัน เริ่มต้นใหม่จากอิฐก้อนแรก ผมเชื่อว่าถ้าเรารักษาคนของเราไว้ พวกเขาจะช่วยเราสร้างตึกที่สูงและแข็งแกร่งกว่าเดิมได้แน่นอน!”
คำประกาศที่เปี่ยมไปด้วยภาวะผู้นำและการเสียสละอย่างแท้จริง ทำให้ห้องประชุมที่เคยตึงเครียดกลับเงียบกริบ ผู้บริหารหลายคนที่เคยเห็นแก่ตัว เริ่มรู้สึกละอายใจและลุกขึ้นปรบมือให้กับการตัดสินใจอันกล้าหาญของซีอีโอหนุ่ม ตัวแทนจากดราก้อน กรุ๊ป ต้องเดินคอตกออกจากห้องไปอย่างพ่ายแพ้
หลังจากการประชุมครั้งประวัติศาสตร์จบลง กวินทร์รีบวิ่งลงมาที่หน้าตึกเพื่อตามหาลุงชัย แต่ปรากฏว่ารถสามล้อเครื่องคันเก่าได้หายไปจากจุดที่จอดอยู่แล้ว ทิ้งไว้เพียงหมวกแก๊ปใบเก่าที่วางทับแบงก์ห้าหมื่นบาททั้งหมดที่กวินทร์เพิ่งให้ไป พร้อมกับกระดาษโน้ตใบเล็กๆ ที่เขียนด้วยลายมือขยุกขยิกว่า ‘เงินก้อนนี้ เอาไปสมทบทุนสร้างอิฐก้อนใหม่ของพ่อหนุ่มเถอะ… ลุงเอาใจช่วย’
กวินทร์กำกระดาษโน้ตแผ่นนั้นไว้แน่น น้ำตาแห่งความลูกผู้ชายไหลอาบแก้มด้วยความตื้นตันใจอย่างที่สุด
เวลาผ่านไปสามปีเต็ม…
วิกฤตการณ์ที่ทุกคนคิดว่าจะทำลายกวินทร์ คอร์ปอเรชั่น กลับกลายเป็นแรงผลักดันครั้งยิ่งใหญ่ ด้วยความร่วมแรงร่วมใจของพนักงานทั้งห้าพันคนที่ยอมทุ่มเททำงานถวายหัวให้กับซีอีโอที่ยอมเสียสละเพื่อพวกเขา บริษัทสามารถฟื้นฟูกิจการ พัฒนาโปรเจกต์ใหม่จนได้กำไรมหาศาล และกลับมายิ่งใหญ่กว่าเดิมเป็นสิบเท่า กวินทร์เปลี่ยนจากซีอีโอจอมหยิ่ง กลายเป็นผู้นำที่อ่อนน้อมถ่อมตนและเป็นที่รักของพนักงานทุกคน
บ่ายวันหนึ่ง ท่ามกลางแดดร่มลมตก ลุงชัยในชุดเสื้อเชิ้ตลายสก๊อตตัวเดิม กำลังยืนเช็ดรถสามล้อเครื่องคันเก่าอยู่ที่หน้าปากซอยด้วยความเหน็ดเหนื่อย ทันใดนั้น รถตู้หรูอัลพาร์ดสีดำก็แล่นเข้ามาจอดเทียบฟุตบาท
ชายหนุ่มในชุดสูทที่ดูภูมิฐานแต่แฝงไปด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น ก้าวลงมาจากรถ เขาไม่ใช่ใครอื่น แต่คือ ‘กวินทร์’ มหาเศรษฐีพันล้านที่ลุงชัยเคยช่วยชีวิตเอาไว้เมื่อสามปีก่อน
“พ่อหนุ่ม…” ลุงชัยอุทานด้วยความตกตะลึง
กวินทร์เดินตรงเข้าไปหาชายชรา ก่อนจะทำในสิ่งที่ทำให้ชาวบ้านแถวนั้นต้องอ้าปากค้าง… มหาเศรษฐีหมื่นล้าน ทรุดตัวลงนั่งยองๆ และพนมมือ ‘ไหว้’ คนขับรถสามล้อรับจ้างอย่างสวยงามและเคารพที่สุด
“ลุงชัยครับ… วันนี้ผมมาทวงหนี้ที่ลุงลืมคิดค่าโดยสารผมเมื่อสามปีก่อนครับ” กวินทร์ยิ้มกว้าง ก่อนจะยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้ชายชรา
เมื่อลุงชัยเปิดซองออก แกถึงกับมือไม้สั่น ภายในนั้นคือโฉนดที่ดินบ้านเดี่ยวหลังใหญ่ พร้อมกับเอกสารแต่งตั้งให้ลุงชัยดำรงตำแหน่ง ‘ประธานที่ปรึกษากิตติมศักดิ์ฝ่ายทรัพยากรบุคคล’ ของกวินทร์ คอร์ปอเรชั่น พร้อมเงินเดือนและสวัสดิการดูแลตลอดชีวิต!
“ม… มันมากเกินไปพ่อหนุ่ม ลุงรับไว้ไม่ได้หรอก ลุงเป็นแค่คนขับสามล้อแก่ๆ…” ลุงชัยน้ำตาไหลพราก ปฏิเสธเสียงสั่น
“รับไว้เถอะครับคุณครูของผม…” กวินทร์จับมือที่หยาบกร้านของลุงชัยมากุมไว้แน่น “คำสอนบนเบาะรถสามล้อของลุงในวันนั้น ไม่ได้แค่รักษารากฐานของตึกแสนล้านเอาไว้ แต่มันได้สร้าง ‘ความเป็นมนุษย์’ ให้กับผมใหม่ทั้งคน… ถ้าไม่มีลุงชัย ก็ไม่มีกวินทร์ในวันนี้ ไปอยู่ด้วยกันนะครับลุง… ให้ผมได้ดูแลลุง ในฐานะที่ลุงคือผู้มีพระคุณที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของผม”
ภาพของมหาเศรษฐีหนุ่มที่โผเข้ากอดคนขับสามล้อชราผู้ต่ำต้อย กลายเป็นภาพที่งดงามและน่าประทับใจที่สุด มันคือเครื่องพิสูจน์ที่ชัดเจนว่า… ปัญญาและคุณค่าที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตคนเรา บางครั้งก็ไม่ได้มาจากห้องประชุมสุดหรูหรือตำราเรียนราคาแพง แต่อาจจะซ่อนอยู่บนเบาะขาดๆ ของรถสามล้อริมถนน ที่พร้อมจะพลิกชะตากรรมของผู้ที่ยอมเปิดใจรับฟังอย่างแท้จริง.
